تبليغاتX
ترک منِ خراب شبگرد مبتلا کن


ترک منِ خراب شبگرد مبتلا کن

دشتهاي آلوده ست

در لجنزار گل لاله نخواهد روئيد

 

در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟

فكر نان بايد كرد

و هوايي كه در آن

نفسي تازه كنيم

 

گل گندم خوب است

گل خوبي زيباست

اي دريغا كه همه مزرعه دلها را

علف كين پوشانده ست

 

هيچكس فكر نكرد

كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

كه چرا سيمان نيست

و كسي فكر نكرد

كه چرا ايمان نيست

 

و زماني شده است

كه به غير از انسان

هيچ چيز ارزان نيست .


« تابستان 57»       حميد مصدق

نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1389ساعت 12:23 توسط شبگرد| |

Love story

Where do I begin ?
                                To tell the story of how great a love can be
                                The sweet love story that is older than the sea
                                The simple truth about the love she brings to me
                                Where do I start ?
                                With her first hello
                                She gave new meaning to this empty world of mine
                                There's never be another love , another time
                                She came in to my life and made the living fine
                                She fills my heart
                                

                                
                                She fills my heart with very special things
                                With angels songs , with wild imaginings
                                She fills my soul with so much love
                                That anywhere I go I 'm never lonely
                                With her around who could be lonely
                                I reach for hand it's always there
                                How long does it last ?
                                Can love be measured by the hours in a day ?
                                

                          
                                I have no answers now but this much I can say
                                I know I 'll need her till the starts all burn
                                away
                                And she 'll be measured by the hours in a day ?
                                I have no answers now but this much I can say
                                I know I ' ll need her till the start all burn
                                away
                                And she 'll be there

نوشته شده در دوشنبه چهارم مهر 1384ساعت 16:46 توسط شبگرد| |

لبانت
به ظرافت شعر
شهواني ترين بوسه ها را به شرمي چنان مبدل مي كند
كه جان دار غار نشين از آن سود مي جويد
تا به صورت انسان در آيد.

و گونه هايت
با دو شيار مورب
كه غرور تو را هدايت مي كنند و
سرنوشت مرا
كه شب را تحمل كرده ام
به آن كه به انتظار صبح
مسلح بوده باشم.

****
هرگز كسي اين گونه فجيع به كشتن خود برنخواست
كه من به زندگي نشستم!


*****
و چشمانت راز آتش است.
و عشقت پيروزي آدمي ست
هنگامي كه به جنگ تقدير مي شتابد.
**
و آغوشت
اندك جايي براي زيستن
اندك جايي براي مردن
و گريز از شهر
كه با هزار انگشت
به وقاحت
پاكي آسمان را متهم مي كند.
***
كوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود
و انسان با نخستين درد _
در من زنداني ستمگري بود
كه به آواز زنجيرش خو نمي كرد _
من با نخستين نگاه تو آغاز شدم.
***
حضورت بهشتي است
كه گريز از جهنم را توجيه مي كند
دريايي كه مرا در خود غرق مي كند
تا از همه ي گناهان و دروغ
شسته شوم.
نوشته شده در جمعه یکم مهر 1384ساعت 19:23 توسط شبگرد| |

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم دی 1383ساعت 20:7 توسط شبگرد| |

شب رفیق تنهایی من
همنشینم در سکوت شب
شب
رفیقی با کول و بار خسته
صدایی خسته
نگاهی خسته
رفیقی آرام
فقط گاهی
با جیر جیر ، جیرجیرک هایش

شب
با دلی پاک ، قلبی لطیف
و روحی ساده و پاک

با صورتی پنهان ، دست و پایی تار

شب
طفلی خوب ، آرام و ساکت
ولی دشمنیش با روز و آفتاب
دیرینه و طولانی
همراه غروب و ماه

ای شب
حرف دلم را تو می دانی
بی ریا می گویم
من ، تو و او
سه دوست جدا نشدنی
نداریم جز خودمان
یاری

ای شب
پس وقتی هوا تاریک شد
با تنهایی ابدیمان
بلند فریاد بزنیم

ای شب
رفیق تنهایی من

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم دی 1383ساعت 20:6 توسط شبگرد| |

مثل مرداری شده ام
بی حرکت و ثابت

تنها می تپد قلبی خسته
در درون سينه ای پر ز فرياد

آه ...
آه ، از اين انسانهای سنگدل

که به راحتی له کردن يک مورچه
انسانها را خورد می کنند

آيا اين عدالت است ؟
آيا اين انصاف است؟

و به فکر فرو می روم ...
آن روز تاريک ...

صدای وحشتناک گريه کودک
که دير زمانی نيست

از پارهء جان مادر ، کم کم
به بد بو ترين زباله دان پا می گذارد ...

آی ...
به کدامين گناه نکرده تو را به جهنم انداخته اند؟

نمی دان چه بگويم
خودم بيچارهء همين سلاخی هستم

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم دی 1383ساعت 20:4 توسط شبگرد| |

هنوزم تو برای من پر از حس بهاری
هنوزم تو صدای خندهء آروم بادی

هنوزم شيطنت ، از چشمای بيمار تو پيداست
در آن سيمای زيبايت نشانی از جدايی هاست

هنوزم توی خوابی و منم در کنار تو نشستم
تو در آرامی و من بی کس ، سر به دستم

فشاری گر به سر من ميدهم از درد ناگاه است
از آن درد غريبی که نشانی از فراق يار جانان است

از آن روز نخستی که تو در رويای مرگی
همان روز سيه ، آغاز آن روز بهاری

که ناگاه تو افتادی کنارم سرد و بی جان
مثال ماهی تشنه و لرزان به دنبال بقای جان

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم دی 1383ساعت 20:2 توسط شبگرد| |


Design By : Night Skin